Hayatıma dair hatırlamak istediğim güzel zamanlar var. Çoçukken ağladığım küçücük şeylerin , şimdki hayatıma fark etmesemde beni hazırladığını görüyorum. Çok klişe bir söz vardır ya hani " büyüdüğün zaman bunlara gülüp geçeceksin..." ve sonunda da anlam yükleyemediğiniz gülümseme.. İşte tam da hayatının bu noktasındasın, noktasındayım. 

Geriye dönüp baktığım zaman çocukken yaşadığım her olayın şimdikinden daha saf, daha gerçek ve daha büyüleyici olduğunu daha iyi anlıyorum. Çünkü büyüdükçe yaşadığın her güzel şeyin kötü,çirkin ve belkide hain taraflarını görüyorsun. Küçük bir çocukken arkadaşlarının söylediğin şeyi yanlış anlamasından çekinmezdin çünkü beş dakika sonra oyun oynayacağınız kesindi. Ağaçtan düşmekten, bir yere tırmanmaktan, kendinden çok daha ağır birşeyi taşımaktan ve bunun sonucunda canının acımasından korkmazdın çünkü bir kaç saniye sonra mutlaka gülecek birşeyin olduğunu biliyordun. İşte yılların, çocukluğunun, ve hayatının senden aldığı tek şey...

Artık herşeyden korkuyorsun. Ayrılıktan, terk edilmekten, aşık olmaktan, kilo almaktan, başarısız olmaktan, aklına gelebilecek herşeyden. Çünkü tüm saflığını kaybettin. Peki içinde ki küçük sen'i nerde bıraktın ?
Belki çamlıca parkında, belki beylerbeyinde ki o küçük balıkçı teknesinde, belki oyunlar oynadığın o kocaman bahçede. İşte ben oraya gidiyorum. Hayatı, saflığı, gülümsemeyi ve ben'i hatırlamaya.. Söyle çocukluğum nereden fısıldıyorsun ? ...